*** Time ***
USA mini FLAG
New York

 

馃嚭馃嚫 United State of America, Bo偶e Pob艂ogos艂aw Ameryk臋 :-)

.:: Translate ::.

ArabicChinese (Simplified)DanishDutchEnglishFrenchGermanGreekHebrewItalianJapaneseKoreanLithuanianNorwegianPolishPortugueseRussianSpanishSwedishTurkish

馃嚭馃嚫 Kompetencje Kongresu USA

W艣r贸d wielu wymienianych kompetencji Kongresu, tj. ustrojodawcza (uprawnienia w procesie zmiany konstytucji), ustawodawcza, kreacyjna (w pewnych sytuacjach, np. wyb贸r prezydenta i wiceprezydenta), s膮downicza i 艣ledcza (np. poci膮ganie wy偶szych funkcjonariuszy federalnych do odpowiedzialno艣ci konstytucyjnej i ferowanie werdyktu- tzw. impeachment) oraz kontrolna na szczeg贸ln膮 uwag臋 zas艂uguj膮 uprawnienia legislacyjne i zwi膮zane z kontrola szeroko poj臋tego aparatu administracji (ale nie bezpo艣rednio prezydenta).

Kongres USA XMC.PL

Co roku do Kongresu trafia kilka tysi臋cy projekt贸w ustaw i rezolucji. Tylko znikoma ich cz臋艣膰 (kilka procent) jest referowana przez komisje na forum plenarnym izb. Los znaczniejszych projekt贸w zale偶y g艂贸wnie od tego, kto je popiera- najwi臋ksze szanse maj膮 preferowane przez prezydenck膮 administracj臋 w sytuacji posiadania przez prezydenta wi臋kszo艣ci w Kongresie. Droga ustawodawcza z regu艂y z pi臋ciu stadi贸w:

a) wykonania prawa inicjatywy ustawodawczej,

b) prac w komisjach,

c) przyj臋cia projektu w g艂osowaniu na posiedzeniu plenarnym w obu izbach,

d) uzgodnienia projektu przez izby,

e) podpisania przez prezydenta.

Projekt ustawy mo偶e wnie艣膰 pod obrady tylko cz艂onek Kongresu b膮d藕 jego komisja, cho膰 powszechnie wiadomo, i偶 oko艂o 80% projekt贸w wp艂ywaj膮cych do Kongresu jest wynikiem faktycznej inicjatywy administracji prezydenckiej. Projekty kontrowersyjne wnoszone s膮 najpierw do izby, w kt贸rej maj膮 wi臋ksz膮 szans臋 przeg艂osowania, za艣 pozosta艂e referowane s膮 cz臋sto w obu izbach jednocze艣nie. Nast臋pnie projekt wp艂ywa do w艂a艣ciwej komisji, kt贸ra najcz臋艣ciej za pomoc膮 podkomisji rozpatruje projekt i mo偶e przy tym prowadzi膰 post臋powanie wyja艣niaj膮ce, anga偶uj膮c ekspert贸w, a w przypadku wa偶niejszych ustaw przeprowadza膰 publiczne przes艂uchania z udzia艂em nie tylko przedstawicieli administracji, niezale偶nych ekspert贸w, przedstawicieli grup nacisku, ale i os贸b prywatnych (np. przedstawicieli mniejszo艣ci narodowych). Ostateczn膮 decyzj臋 o skierowaniu projektu do dalszych prac podejmuje ca艂a komisja na posiedzeniu niejawnym.

Izba Reprezentant贸w i Senat r贸偶ni膮 si臋 w procedurze dopuszczania projektu do obrad plenarnych, jednak偶e wsp贸lna cech膮 jest tu istotny wp艂yw lider贸w partyjnych na kolejno艣膰 przedstawiania projekt贸w. Po pomy艣lnym przeg艂osowaniu projektu w obu izbach (w jednobrzmi膮cej wersji, co zapewnia dzia艂anie komisji uzgadniaj膮cych) przewodnicz膮cy obu izb przesy艂aj膮 projekt do rozpatrzenia przez prezydenta.

Mo偶e on projekt podpisa膰, co jest jednoznaczne z nadaniem mu charakteru gotowej do wykonania ustawy, mo偶e odm贸wi膰 podpisu, w贸wczas projekt mo偶e sta膰 si臋 ustaw膮 po ponownym przeg艂osowaniu wi臋kszo艣ci膮 2/3 g艂os贸w obu izb Kongresu, co udaje si臋 zaledwie w kilku procentach przypadk贸w; wreszcie prezydent mo偶e dopu艣ci膰 do wej艣cia w 偶ycie ustawy bez jego podpisu, co stanowi form臋 politycznej dezaprobaty jej tre艣ci.

Funkcja, kt贸ra obecnie pozwala Kongresowi skutecznie hamowa膰 i r贸wnowa偶y膰 dzia艂alno艣膰 aparatu wykonawczego prezydenta i bardzo licznych agend rz膮dowych-nie wy艂膮czaj膮c tzw. niezale偶nych agencji, cz臋sto 艂膮cz膮cych w swej aktywno艣ci uprawnienia prawodawcze, wykonawcze i orzekaj膮ce- jest kontrola zmierzaj膮ca do stwierdzenia, czy administracja wykonuje prawo zgodnie z intencj膮 wyra偶on膮 przez Kongres. Pierwszym aktem, w kt贸rym zosta艂y sformalizowane kontrolne uprawnienia w艂adzy ustawodawczej, by艂 Legislative Reorganzation Act z 1946 r. Stworzy艂 on generalny obowi膮zek sta艂ych komisji Kongresu prowadzenia permanentnego badania realizacji ustawodawstwa. Do tego czasu bowiem kontrola przeprowadzana by艂a sporadycznie, ad hoc i g艂贸wnie za po艣rednictwem specjalnych komisji.

Wynikiem wprowadzenia w 偶ycie wskazanej ustawy by艂y zmiany regulaminowe obliguj膮ce komisje do powo艂ywania podkomisji kontrolnych, przygotowania plan贸w kontroli i umieszczania przy projektach ustaw raport贸w o przewidywanym wp艂ywie rozwi膮za艅 ustawowych na wykonanie dotychczasowych regulacji prawnych. W 1974 roku powo艂ano Generalne Biuro Rachunkowe (GAO), kt贸re sta艂o si臋 organem pomagaj膮cym Kongresowi ocenia膰 realizacj臋 przyj臋tych w ustawach program贸w zleconych administracji. Aby utrzyma膰 kontrol臋 nad stale rozrastaj膮c膮 si臋 biurokracj膮, Kongres musi dysponowa膰 r贸偶nymi technikami. Gdy jedna z nich zawiedzie, musi stosowa膰 inne, w przeciwnym bowiem razie mo偶e doj艣膰 do zdominowania w systemie rz膮d贸w elementu przedstawicielskiego przez technokratyczny. W艣r贸d wielu znanych technik kontroli wymieni膰 nale偶y:

[Czytaj Ca艂o艣膰…]

馃嚭馃嚫 Zasada Podzia艂u W艂adzy USA

Zasada ta ma kluczowe znaczenie dla ustroju pa艅stwowego Stan贸w Zjednoczonych. Jej podstawy doktrynalne stworzy艂 J. Locke w pracy Dwa traktaty o rz膮dzie oraz Ch. De Montesquieu- O duchu praw, a udanego jej rozwini臋cia dokonali tw贸rcy konstytucji i praktyka polityczna, pozwalaj膮ca w du偶ym stopniu zrealizowa膰 cel koncepcji podzia艂u w艂adz-unikni臋cie tyranii kt贸regokolwiek z organ贸w pa艅stwowych, a tym samym zachowanie wolno艣ci osobistej i politycznej obywateli. Zasada podzia艂u w艂adz zak艂ada, i偶:

1) aparat pa艅stwowy realizuje trzy odr臋bne funkcje: ustawodawcz膮, wykonawcz膮 i s膮dow膮;

2) ka偶dej z nich powinna odpowiada膰 aktywno艣膰 odr臋bnego organu pa艅stwowego-winna istnie膰 zasada niepo艂膮czalno艣ci funkcji i stanowisk;

3) powinien istnie膰 system hamulc贸w i r贸wnowa偶enie si臋 poszczeg贸lnych organ贸w pa艅stwa (checks and balances), uniemo偶liwiaj膮cy dominacj臋 kt贸rego艣 z nich nad pozosta艂ymi.

Podzia艂 Aministracyjny USA XMC.PL

Aby uruchomi膰 system r贸wnowa偶enia si臋 w艂adz, tw贸rcy konstytucji poddali je r贸偶nym wp艂ywom, tak 偶eby prezydent, cz艂onkowie Kongresu i s臋dziowie nie byli zawi艣li ani jedni od drugich, ani od tego samego elektoratu. Prezydent mia艂 by膰 wybierany przez zgromadzenie elektor贸w, senatorowie przez legislatury stanowe, cz艂onkowie Izby Reprezentant贸w w g艂osowaniu powszechnym, s臋dziowie powo艂ywani za zgod膮 Senatu przez prezydenta. Ponadto r贸偶ne s膮 okresy kadencji cz艂onk贸w Senatu, Izby Reprezentant贸w, prezydenta; s臋dziowie powo艂ywani s膮 do偶ywotnio.

Ka偶da w艂adza rz膮du centralnego posiada okre艣lone uprawnienia w wykonywaniu funkcji przez inn膮 w艂adz臋. To co jest bowiem konieczne do sprawnego dzia艂ania pa艅stwa, to nie ca艂kowita niezale偶no艣膰 i zupe艂na wy艂膮czno艣膰 funkcji, ale wsp贸艂zale偶no艣膰; st膮d wybitny badacz R. Neustad trafnie okre艣la ameryka艅ski system rz膮d贸w jako system oddzielonych instytucji wsp贸艂uczestnicz膮cych w wykonywaniu funkcji pa艅stwowych czy te偶 inaczej-wp艂ywaj膮cych na realizacj臋 funkcji pa艅stwowych (separated institutions sharing powers).

[Czytaj Ca艂o艣膰…]

馃嚭馃嚫 Prezydent USA

Prawo kandydowania do urz臋du prezydenta posiadaj膮 obywatele ameryka艅scy, kt贸rzy sko艅czyli 35 lat, zamieszkuj膮 na terenie USA co najmniej 14 lat, nie s膮 obywatelami naturalizowanymi i dysponuj膮 pe艂ni膮 praw publicznych. Zg艂osze艅 kandydat贸w mog膮 dokonywa膰 grupy wyborc贸w, partie polityczne (co jest najcz臋stsz膮 praktyk膮) b膮d藕 sam zainteresowany kandydowaniem (jak np. Perot w kampanii wyborczej w 1992 r.). Ta sama osoba mo偶e sprawowa膰 urz膮d prezydenta nie d艂u偶ej ni偶 dwie, czteroletnie kadencje. Prezydencka kampania wyborcza sk艂ada si臋 z trzech etap贸w:

1) nominacji kandydat贸w przez partie polityczne;

2) wybor贸w powszechnych;

3) wyboru prezydenta przez kolegium elektor贸w

Bia艂y Dom XMC.pl

1. Obecnie, w wi臋kszo艣ci przypadk贸w, wst臋pna faz膮 uzyskania partyjnej nominacji s膮 prawybory, s艂u偶膮ce sonda偶owi opinii publicznej co do szans prezydenckich kandydat贸w. Ostateczna decyzja o nominacji kandydat贸w zapada na konwencjach krajowych obu g艂贸wnych partii. Delegaci na konwencj臋 ze stan贸w, w kt贸rych przeprowadzono prawybory, zwi膮zani s膮 ich wynikami i dopiero w sytuacji, gdy kandydat nie zosta艂 wybrany w pierwszym g艂osowaniu, mog膮 wysuwa膰 inne kandydatury w dalszych g艂osowaniach. Wybrany kandydat danej partii ma przywilej dobrania sobie kandydat贸w na wiceprezydenta. Brak szerokiej kampanii dotycz膮cej stanowiska wiceprezydenta wi膮偶e si臋 z jego konstytucyjnie niewielkim zakresem uprawnie艅: pe艂ni on tytularn膮 funkcj臋 przewodnicz膮cego Senatu, zast臋puje prezydenta w wypadku jego niezdolno艣ci do wykonywania obowi膮zk贸w oraz w przypadku opr贸偶nienia urz臋du prezydenta (艣mier膰, ust膮pienie lub usuni臋cie prze Kongres zgodnie z procedur膮 impeachment) obejmuje go i sprawuje do ko艅ca kadencji. Efektem krajowych konwencji partyjnych jest opr贸cz wyboru kandydata danej partii przyj臋cie prezydenckiego programu wyborczego- narz臋dzia g艂贸wnie propagandowego s艂u偶膮cego agitacji wyborczej, rzadko stanowi膮cej program realizowany przez kandydata po obj臋ciu przeze艅 urz臋du prezydenta.

2. Decyduj膮ce znaczenie dla wyboru prezydenta ma g艂osowanie powszechne, w kt贸rym wprawdzie nie wybiera si臋 bezpo艣rednio prezydenta tylko elektor贸w (z ka偶dego stanu tylu, ile dany stan ma miejsc w Kongresie), ale maj膮 oni obowi膮zek respektowa膰 preferencje wyborc贸w. Oznacza to, 偶e kandydat danej partii, kt贸ry uzyska艂 w danym stanie wi臋kszo艣膰, otrzymuje wszystkie mandaty elektorskie tego stanu.

3. W tej sytuacji wyniki wybor贸w znane s膮 ju偶 po obliczeniu wynik贸w g艂osowania powszechnego (w listopadzie) i g艂osowanie kolegium elektorskiego ( w grudniu) stanowi jedynie zado艣膰uczynienie formalnemu wymogowi konstytucyjnemu.

[Czytaj Ca艂o艣膰…]


.:: Menu ::.