*** Time ***
USA mini FLAG
New York

.:: Translate ::.

Polish flagItalian flagKorean flagPortuguese flagEnglish flagGerman flagFrench flagSpanish flagJapanese flagArabic flagRussian flagGreek flagDutch flagBulgarian flagCzech flagCroatian flagDanish flagFinnish flagRomanian flagSwedish flagNorwegian flagHebrew flagLatvian flagSlovak flagUkrainian flagVietnamese flagGalician flagThai flagTurkish flagHungarian flagIcelandic flag

W W W. U S A . X M C .P L

馃嚭馃嚫 United State of America, Bo偶e Pob艂ogos艂aw Ameryk臋 :-)

馃嚭馃嚫 Kompetencje Kongresu USA

W艣r贸d wielu wymienianych kompetencji Kongresu, tj. ustrojodawcza (uprawnienia w procesie zmiany konstytucji), ustawodawcza, kreacyjna (w pewnych sytuacjach, np. wyb贸r prezydenta i wiceprezydenta), s膮downicza i 艣ledcza (np. poci膮ganie wy偶szych funkcjonariuszy federalnych do odpowiedzialno艣ci konstytucyjnej i ferowanie werdyktu- tzw. impeachment) oraz kontrolna na szczeg贸ln膮 uwag臋 zas艂uguj膮 uprawnienia legislacyjne i zwi膮zane z kontrola szeroko poj臋tego aparatu administracji (ale nie bezpo艣rednio prezydenta).

Kongres USA XMC.PL

Co roku do Kongresu trafia kilka tysi臋cy projekt贸w ustaw i rezolucji. Tylko znikoma ich cz臋艣膰 (kilka procent) jest referowana przez komisje na forum plenarnym izb. Los znaczniejszych projekt贸w zale偶y g艂贸wnie od tego, kto je popiera- najwi臋ksze szanse maj膮 preferowane przez prezydenck膮 administracj臋 w sytuacji posiadania przez prezydenta wi臋kszo艣ci w Kongresie. Droga ustawodawcza z regu艂y z pi臋ciu stadi贸w:

a) wykonania prawa inicjatywy ustawodawczej,

b) prac w komisjach,

c) przyj臋cia projektu w g艂osowaniu na posiedzeniu plenarnym w obu izbach,

d) uzgodnienia projektu przez izby,

e) podpisania przez prezydenta.

Projekt ustawy mo偶e wnie艣膰 pod obrady tylko cz艂onek Kongresu b膮d藕 jego komisja, cho膰 powszechnie wiadomo, i偶 oko艂o 80% projekt贸w wp艂ywaj膮cych do Kongresu jest wynikiem faktycznej inicjatywy administracji prezydenckiej. Projekty kontrowersyjne wnoszone s膮 najpierw do izby, w kt贸rej maj膮 wi臋ksz膮 szans臋 przeg艂osowania, za艣 pozosta艂e referowane s膮 cz臋sto w obu izbach jednocze艣nie. Nast臋pnie projekt wp艂ywa do w艂a艣ciwej komisji, kt贸ra najcz臋艣ciej za pomoc膮 podkomisji rozpatruje projekt i mo偶e przy tym prowadzi膰 post臋powanie wyja艣niaj膮ce, anga偶uj膮c ekspert贸w, a w przypadku wa偶niejszych ustaw przeprowadza膰 publiczne przes艂uchania z udzia艂em nie tylko przedstawicieli administracji, niezale偶nych ekspert贸w, przedstawicieli grup nacisku, ale i os贸b prywatnych (np. przedstawicieli mniejszo艣ci narodowych). Ostateczn膮 decyzj臋 o skierowaniu projektu do dalszych prac podejmuje ca艂a komisja na posiedzeniu niejawnym.

Izba Reprezentant贸w i Senat r贸偶ni膮 si臋 w procedurze dopuszczania projektu do obrad plenarnych, jednak偶e wsp贸lna cech膮 jest tu istotny wp艂yw lider贸w partyjnych na kolejno艣膰 przedstawiania projekt贸w. Po pomy艣lnym przeg艂osowaniu projektu w obu izbach (w jednobrzmi膮cej wersji, co zapewnia dzia艂anie komisji uzgadniaj膮cych) przewodnicz膮cy obu izb przesy艂aj膮 projekt do rozpatrzenia przez prezydenta.

Mo偶e on projekt podpisa膰, co jest jednoznaczne z nadaniem mu charakteru gotowej do wykonania ustawy, mo偶e odm贸wi膰 podpisu, w贸wczas projekt mo偶e sta膰 si臋 ustaw膮 po ponownym przeg艂osowaniu wi臋kszo艣ci膮 2/3 g艂os贸w obu izb Kongresu, co udaje si臋 zaledwie w kilku procentach przypadk贸w; wreszcie prezydent mo偶e dopu艣ci膰 do wej艣cia w 偶ycie ustawy bez jego podpisu, co stanowi form臋 politycznej dezaprobaty jej tre艣ci.

Funkcja, kt贸ra obecnie pozwala Kongresowi skutecznie hamowa膰 i r贸wnowa偶y膰 dzia艂alno艣膰 aparatu wykonawczego prezydenta i bardzo licznych agend rz膮dowych-nie wy艂膮czaj膮c tzw. niezale偶nych agencji, cz臋sto 艂膮cz膮cych w swej aktywno艣ci uprawnienia prawodawcze, wykonawcze i orzekaj膮ce- jest kontrola zmierzaj膮ca do stwierdzenia, czy administracja wykonuje prawo zgodnie z intencj膮 wyra偶on膮 przez Kongres. Pierwszym aktem, w kt贸rym zosta艂y sformalizowane kontrolne uprawnienia w艂adzy ustawodawczej, by艂 Legislative Reorganzation Act z 1946 r. Stworzy艂 on generalny obowi膮zek sta艂ych komisji Kongresu prowadzenia permanentnego badania realizacji ustawodawstwa. Do tego czasu bowiem kontrola przeprowadzana by艂a sporadycznie, ad hoc i g艂贸wnie za po艣rednictwem specjalnych komisji.

Wynikiem wprowadzenia w 偶ycie wskazanej ustawy by艂y zmiany regulaminowe obliguj膮ce komisje do powo艂ywania podkomisji kontrolnych, przygotowania plan贸w kontroli i umieszczania przy projektach ustaw raport贸w o przewidywanym wp艂ywie rozwi膮za艅 ustawowych na wykonanie dotychczasowych regulacji prawnych. W 1974 roku powo艂ano Generalne Biuro Rachunkowe (GAO), kt贸re sta艂o si臋 organem pomagaj膮cym Kongresowi ocenia膰 realizacj臋 przyj臋tych w ustawach program贸w zleconych administracji. Aby utrzyma膰 kontrol臋 nad stale rozrastaj膮c膮 si臋 biurokracj膮, Kongres musi dysponowa膰 r贸偶nymi technikami. Gdy jedna z nich zawiedzie, musi stosowa膰 inne, w przeciwnym bowiem razie mo偶e doj艣膰 do zdominowania w systemie rz膮d贸w elementu przedstawicielskiego przez technokratyczny. W艣r贸d wielu znanych technik kontroli wymieni膰 nale偶y:

[Czytaj Ca艂o艣膰…]

馃嚭馃嚫 Zasada Podzia艂u W艂adzy USA

Zasada ta ma kluczowe znaczenie dla ustroju pa艅stwowego Stan贸w Zjednoczonych. Jej podstawy doktrynalne stworzy艂 J. Locke w pracy Dwa traktaty o rz膮dzie oraz Ch. De Montesquieu- O duchu praw, a udanego jej rozwini臋cia dokonali tw贸rcy konstytucji i praktyka polityczna, pozwalaj膮ca w du偶ym stopniu zrealizowa膰 cel koncepcji podzia艂u w艂adz-unikni臋cie tyranii kt贸regokolwiek z organ贸w pa艅stwowych, a tym samym zachowanie wolno艣ci osobistej i politycznej obywateli. Zasada podzia艂u w艂adz zak艂ada, i偶:

1) aparat pa艅stwowy realizuje trzy odr臋bne funkcje: ustawodawcz膮, wykonawcz膮 i s膮dow膮;

2) ka偶dej z nich powinna odpowiada膰 aktywno艣膰 odr臋bnego organu pa艅stwowego-winna istnie膰 zasada niepo艂膮czalno艣ci funkcji i stanowisk;

3) powinien istnie膰 system hamulc贸w i r贸wnowa偶enie si臋 poszczeg贸lnych organ贸w pa艅stwa (checks and balances), uniemo偶liwiaj膮cy dominacj臋 kt贸rego艣 z nich nad pozosta艂ymi.

Podzia艂 Aministracyjny USA XMC.PL

Aby uruchomi膰 system r贸wnowa偶enia si臋 w艂adz, tw贸rcy konstytucji poddali je r贸偶nym wp艂ywom, tak 偶eby prezydent, cz艂onkowie Kongresu i s臋dziowie nie byli zawi艣li ani jedni od drugich, ani od tego samego elektoratu. Prezydent mia艂 by膰 wybierany przez zgromadzenie elektor贸w, senatorowie przez legislatury stanowe, cz艂onkowie Izby Reprezentant贸w w g艂osowaniu powszechnym, s臋dziowie powo艂ywani za zgod膮 Senatu przez prezydenta. Ponadto r贸偶ne s膮 okresy kadencji cz艂onk贸w Senatu, Izby Reprezentant贸w, prezydenta; s臋dziowie powo艂ywani s膮 do偶ywotnio.

Ka偶da w艂adza rz膮du centralnego posiada okre艣lone uprawnienia w wykonywaniu funkcji przez inn膮 w艂adz臋. To co jest bowiem konieczne do sprawnego dzia艂ania pa艅stwa, to nie ca艂kowita niezale偶no艣膰 i zupe艂na wy艂膮czno艣膰 funkcji, ale wsp贸艂zale偶no艣膰; st膮d wybitny badacz R. Neustad trafnie okre艣la ameryka艅ski system rz膮d贸w jako system oddzielonych instytucji wsp贸艂uczestnicz膮cych w wykonywaniu funkcji pa艅stwowych czy te偶 inaczej-wp艂ywaj膮cych na realizacj臋 funkcji pa艅stwowych (separated institutions sharing powers).

[Czytaj Ca艂o艣膰…]

馃嚭馃嚫 Prezydent USA

Prawo kandydowania do urz臋du prezydenta posiadaj膮 obywatele ameryka艅scy, kt贸rzy sko艅czyli 35 lat, zamieszkuj膮 na terenie USA co najmniej 14 lat, nie s膮 obywatelami naturalizowanymi i dysponuj膮 pe艂ni膮 praw publicznych. Zg艂osze艅 kandydat贸w mog膮 dokonywa膰 grupy wyborc贸w, partie polityczne (co jest najcz臋stsz膮 praktyk膮) b膮d藕 sam zainteresowany kandydowaniem (jak np. Perot w kampanii wyborczej w 1992 r.). Ta sama osoba mo偶e sprawowa膰 urz膮d prezydenta nie d艂u偶ej ni偶 dwie, czteroletnie kadencje. Prezydencka kampania wyborcza sk艂ada si臋 z trzech etap贸w:

1) nominacji kandydat贸w przez partie polityczne;

2) wybor贸w powszechnych;

3) wyboru prezydenta przez kolegium elektor贸w

Bia艂y Dom XMC.pl

1. Obecnie, w wi臋kszo艣ci przypadk贸w, wst臋pna faz膮 uzyskania partyjnej nominacji s膮 prawybory, s艂u偶膮ce sonda偶owi opinii publicznej co do szans prezydenckich kandydat贸w. Ostateczna decyzja o nominacji kandydat贸w zapada na konwencjach krajowych obu g艂贸wnych partii. Delegaci na konwencj臋 ze stan贸w, w kt贸rych przeprowadzono prawybory, zwi膮zani s膮 ich wynikami i dopiero w sytuacji, gdy kandydat nie zosta艂 wybrany w pierwszym g艂osowaniu, mog膮 wysuwa膰 inne kandydatury w dalszych g艂osowaniach. Wybrany kandydat danej partii ma przywilej dobrania sobie kandydat贸w na wiceprezydenta. Brak szerokiej kampanii dotycz膮cej stanowiska wiceprezydenta wi膮偶e si臋 z jego konstytucyjnie niewielkim zakresem uprawnie艅: pe艂ni on tytularn膮 funkcj臋 przewodnicz膮cego Senatu, zast臋puje prezydenta w wypadku jego niezdolno艣ci do wykonywania obowi膮zk贸w oraz w przypadku opr贸偶nienia urz臋du prezydenta (艣mier膰, ust膮pienie lub usuni臋cie prze Kongres zgodnie z procedur膮 impeachment) obejmuje go i sprawuje do ko艅ca kadencji. Efektem krajowych konwencji partyjnych jest opr贸cz wyboru kandydata danej partii przyj臋cie prezydenckiego programu wyborczego- narz臋dzia g艂贸wnie propagandowego s艂u偶膮cego agitacji wyborczej, rzadko stanowi膮cej program realizowany przez kandydata po obj臋ciu przeze艅 urz臋du prezydenta.

2. Decyduj膮ce znaczenie dla wyboru prezydenta ma g艂osowanie powszechne, w kt贸rym wprawdzie nie wybiera si臋 bezpo艣rednio prezydenta tylko elektor贸w (z ka偶dego stanu tylu, ile dany stan ma miejsc w Kongresie), ale maj膮 oni obowi膮zek respektowa膰 preferencje wyborc贸w. Oznacza to, 偶e kandydat danej partii, kt贸ry uzyska艂 w danym stanie wi臋kszo艣膰, otrzymuje wszystkie mandaty elektorskie tego stanu.

3. W tej sytuacji wyniki wybor贸w znane s膮 ju偶 po obliczeniu wynik贸w g艂osowania powszechnego (w listopadzie) i g艂osowanie kolegium elektorskiego ( w grudniu) stanowi jedynie zado艣膰uczynienie formalnemu wymogowi konstytucyjnemu.

[Czytaj Ca艂o艣膰…]


.:: Menu ::.